ΚΥΝΗΓΙ

Η ΤΣΙΧΛΑ

2010-11-08T08:45:00.000-08:00

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ
Επάνω μέρος κεφαλιού-ράχης έχει χρώμα καστανό-λαδί, λαιμός λευκός, κάτω μέρος-στήθος, λευκοκίτρινο με πολλές τριγωνικές και οβάλ καστανόμαυρες βούλες που δεν λείπουν στο τέλος της ουράς. Κάτω από τα φτερά, και τα μασχαλιαία κιτρινοπορτοκαλί. Ράμφος σκούρο καστανό και στη βάση κίτρινο. Λευκή ταινία πίσω από τα μάτια. Πόδια καστανο-κιτρινωπά. Το βάρος της φτάνει τα
70γρ. και το μήκος της τα 24γρ.
ΔΙΑΤΡΟΦΗ-ΒΙΟΤΟΠΟΣ
Ζει σε δασύλλια με θάμνους, ξέφωτα, ελαιώνες,
αμπέλια με δένδρα κοντά.Η τροφή της ειναι διάφορα μαλάκια και καρποί δέντρων.
ΚΥΝΗΓΙ
Το κυνήγι της διεξάγετε με δυο τρόπους. Ο πρώτος ειναι αυτος του καρτεριού και γίνετε νωρίς το πρωί και με την δύση του ηλίου. Ο δεύτερος ειναι το γνωστό σε ολος περπατητό κυνήγι και όπως λέει και ο τίτλος του διεξάγετε με τα πόδια και χωρίς την βοήθεια σκύλου.

Η ΜΠΕΚΑΤΣΑ

2010-10-28T09:38:00.000-07:00

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ
Η μπεκάτσα εχει Μακρύ-ευθύ ράμφος, με ευλύγιστη άκρη, σκούρο-κρεατί. Μάτια καστανόμαυρα (βελουδένια) μεγάλα επάνω και πίσω στο κεφάλι. Όραση διόφθαλμος (βλέπει προς όλες τις κατευθύνσεις). Όσφρηση πολύ καλά ανεπτυγμένη. Ράχη κοκκινοκίτρινη με σταχτιές και εγκάρσιες μαύρες λωρίδες. Πέντε λωρίδες υποκίτρινες στο κάτω μέρος με εγκάρσιες μαύρες λωρίδες στο στέμμα (κεφάλι). Ουρά καστανοκοκκινωπή. Πόδια γκριζοκίτρινα.Το βάρος της φτάνει απο 300-350γρ και το μήκος της τα 30-35εκ.Το άνοιγμα των φτερών της φτάνει τα 63εκ.
ΔΙΑΤΡΟΦΗ-ΒΙΟΤΟΠΟΣ
Ζεί σε δάση και στα υγρά μέρη του, στο έδαφος με πυκνό στρώμα πεσμένων φύλλων σκάβοντας κοιλώματα στα ρηχά. Μένει κρυμμένη την ημέρα και βγαίνει το σούρουπο σε αναζήτηση τροφής. Σε κίνδυνο κάθεται κάτω ακίνητη χωρίς να διακρίνεται.Η τροφή της ειναι σκουλήκια της γης, έντομα, μαλάκια, προνύμφες.
ΚΥΝΗΓΙ
Το άλφα και το ωμέγα στο κυνήγι της μπεκάτσας είναι ο σκύλος. Στην πραγματικότητα ο αληθινός μπεκατσοκυνηγός δεν είναι παρά θεατής ενός αγωνιώδους έργου που διαδραματίζεται μπροστά στα μάτια του με πρωταγωνιστές το άξιο σκυλί του και την «πανούργα» μπεκάτσα, που με τα ατελείωτα τεχνάσματά της προσπαθεί να τον παραπλανήσει και να απαλλαγεί από τον διώκτη της. Ο ρόλος του κυνηγού περιορίζεται στη στιγμή της θήρευσης. Ο θρίαμβος όμως δικαιωματικά ανήκει κυρίως στον σκύλο. Ο επίλογος που γράφεται με την επαναφορά του θηράματος από τον σκύλο στον κυνηγό δεν πρέπει να θεωρείται αγγαρεία αλλά αμοιβή, όταν έχεις να κάνεις με ένα ολοκληρωμένο μπεκατσόσκυλο. Το χρήμα, ο κόπος και ο χρόνος - εκατοντάδες ώρες για την εκπαίδευση του σκύλου, την καθημερινή του περιποίηση, την κτηνιατρική του παρακολούθηση κτλ. - που δαπανά ο κυνηγός αποσβέννυνται τη στιγμή που θα πιάσει το θήραμα. Ο αληθινός μπεκατσοκυνηγός αγαπάει το φθινόπωρο, τα χρώματα του δάσους, τις μυρωδιές που αναδίδονται από τα σαπισμένα φύλλα και τους μουχλιασμένους κορμούς των δέντρων, τον θόρυβο από τα ξερόκλαδα που σπάνε υπό το βάρος των αρβύλων του, το κουδουνάκι του σκύλου που σιγεί προδίδοντας την ποθητή συνάντησή του με τη βελουδομάτα, περιφρονώντας επιδεικτικά το παράνομο καρτέρι στο σκοτάδι.

Η ΠΕΡΔΙΚΑ

2010-10-26T10:02:00.000-07:00

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ
Το πάνω μέρος του σώματος της , το κεφάλι , το στήθος και η κοιλιά είναι γκριζωπά. Στα πλευρά της υπάρχουν 12-13 εναλλασόμενες εγκάρσιες λωρίδες μαύρου και λευκού χρώματος. Ο χαλινός , το σημείο που ενώνεται η βάση του ράμφους με την μαύρη λουρίδα που περιβάλει τον λαιμό, είναι μαύρος . Περιδέραιο σε σχήμα U. Το μαύρο περιλαίμιο που περιβάλλει τα μάτια περνά πάνω απ'αυτά και καταλήγει στο λαιμό σε σχήμα ωοειδές. Τα καλυπτήρια της ωτικής χώρας είναι γκριζωπά. Το λευκό πάνω από το μαύρο περιλαίμιο εκτείνεται μέχρι και το τέλος του κεφαλιού. Το ράμφος της είναι κοντό, καμπύλο και κόκκινου χρώματος, όπως και τα πόδια της.Το μήκος της φτάνει απο 32-35εκ και το βάρος της μπορεί να φτάσει εως και 900γρ.Το άνοιγμα των φτερών της φτάνει απο 46-53εκ.

ΔΙΑΤΡΟΦΗ-ΒΙΟΤΟΠΟΣ
Η τροφή της είναι έντομα,

σκουλίκια, σπόρους, φύλλα,

τρυφερούς βλαστούς και

θεωρείται γενικά ωφέλιμη για

τους γεωργούς παρά επιζήμια.

Η πέρδικα κατοική σε απόμακρες και βραχώδης περιοχές

με αραιή βλάστηση και σε περιοχές με αρκετά μεγάλο υψόμετρο.

ΚΥΝΗΓΙ

Για πολλούς θεωρείται το πιο δύσκολο, αλλά και το πιο λεβέντικο κυνήγι. Χρειάζονται αρκετές γνώσεις, γυμνασμένα πόδια, μεγάλη αντοχή, δυνατοί πνεύμονες και το βασικότερο ικανά περδικόσκυλα. Τα περδικόσκυλα πρέπει να είναι σκυλιά δείκτες με ανοικτή έρευνα, πολύ καλή όσφρηση, αντοχή, και σταθερή φέρμα.
    Τέτοια κυνηγόσκυλα μπορεί να επιλέξει ο κυνηγός κατά κύριο λόγο ανάμεσα στις Αγγλικές (Σέτερ- Πόιντερ}φυλές, αλλά συχνά αξιόλογα σκυλιά , κατάλληλα γι'αυτό το κυνήγι , υπάρχουν και ανάμεσα στις Ηπειρωτικές φυλές κατά την γνώμη μου.
    Σε γενικές γραμμές δεν υπάρχει κάποια μαγική «συνταγή» για το ιδανικό περδικόσκυλο. Υπάρχουν απλά τα ικανά και τα λιγότερο ικανά πουλόσκυλα.
    Οπως όλα τα είδει κυνηγίου , έτσι και και το κυνήγι της πέρδικας θέλει ιδιαίτερη προσοχή και είναι λόγω των βουνών επίπονο και απρόσιτο για ερασιτέχνες ως επικίνδυνο για τον ευατό τους.
    Ντεμί τσόκ (***) και φυσίγγια με μέτρια – ισχυρή γόμωση και σκάγια 6-7 θεωρούνται καλές προυποθέσεις για εύστοχο αποτέλεσμα. Προσοχή επίσης στίς μακρινές ντουφεκιές, είναι κρίμα να τραυματίζονται πουλιά και να χάνονται στον ορίζοντα ,να αιμορραγούν μέχρι να ψοφήσουν μακριά μας, άσκοπα.
    Το κυνήγι της πέρδικας ξεκινά όταν ο καιρός είναι ζεστός ακόμη. Ο κυνηγός χρειάζεται ελαφριά ενδύματα , ώστα να αναπνέει το σώμα του, τα άρβηλα πρέπει να είναι άριστης ποιότητας, ελαφριά που να κρατούν την άρθρωση του αστραγάλου σε σωστή θέση.
    Απαραίτητο βάρος το νερό για μας και τα σκυλιά μας. Επίσης ένα μικρό φαρμακείο- δεματάκι θα ήταν μεγαλύτερη ασφάλεια.

O ΛΑΓΟΣ

2010-10-26T02:18:00.000-07:00

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ
Ο λαγός ο κοινός (αρχ. ελλ.: «λαγωός», λατ. ονομ.: «Lepus») είναι τρωκτικό, φυτοφάγο θηλαστικό, το οποίο ανήκει στην οικογένεια των λαγιδών. Το μήκος του φτάνει τα 75 εκ. και η ουρά του τα 8 εκ. Το βάρος του φτάνει τα 4-6 κιλά. Το τρίχωμά του αποτελείται από κοντές τρίχες σαν μαλλί και μακριές σαν στάχυα. Αλλάζει χρώμα ανάλογα με την εποχή και το περιβάλλον, και είναι γρήγορο και ευκίνητο ζώο. Τρέχει με 70 χιλιόμετρα την ώρα αλλά ποτέ σε ευθεία, ώστε να παραπλανεί τους διώκτες του. Μπορεί να πηδήξει πάνω από 5 μέτρα.
ΔΙΑΤΡΟΦΗ-ΒΙΟΤΟΠΟΣ
Ζει σχεδόν σε όλο τον κόσμο, διαφέρει σε χρώμα και μέγεθος.
    Το χειμώνα βρίσκεται συνήθως στα προσήλια και το καλοκαίρι μέσα στις πυκνές και δροσερές ρεματιές, σε μεγάλο υψόμετρο. Διαλέγει απόμερα και ήσυχα μέρη , πάντα μακριά από μονοπάτια πολυσύχναστα, μέσα σε φουντωτούς θάμνους, φροντίζοντας πάντα η κρυψώνα του να έχει 2-3 εξόδους κινδύνου. Συνήθως το γιατάκι του δεν είναι μόνιμο. Αν η καταδίωξη είναι μικρή σε διάρκεια , θα ξαναγυρίσει στην ίδια φωλιά.
Η τροφή του είναι ιδιαίτερα καθαρή και τίποτε περισσότερο από φρέσκο χορταράκι, ρίζες φλούδες δένδρων και τρυφερούς βλαστούς.
ΚΥΝΗΓΙ
Στην πατρίδα μας το κυνήγι του επιτρέπεται από 15 Σεπτεμβρίου μέχρι 31 Δεκεμβρίου, μόνο Τετάρτη- Σάββατο- Κυριακή.
    Ο λαγός είναι πασίγνωστος από τα αρχαία χρόνια και τον κυνηγούσαν με μανία και ο Ξενοφών στα «Κυνηγετικά» του ασχολείται μαζί του. Είναι πράγματι ένα κυνήγι στο οποίο χρειάζεται τεράστια υπομονή , θέλει μαστοριά , εξυπνάδα, ειδικότητα ,ακινησία .καλό μάτι , γρήγορα αντανακλαστικά .Στον πραγματικό λαγοκυνηγό η δεύτερη ντουφεκιά ήταν ντροπή, (λέγανε μία ντουφεκιά είναι κρέας , δύο ίσως , τρεις αέρας).
     Κυνηγιέται με σκυλιά ιχνηλάτες-δίωξης , 2 και περισσότερα, που ανοίγονται μακριά από τον κυνηγό ,ψάχνοντας (ιχνηλατώντας) την μυρωδιά που αφήνει στο έδαφος (ντορό) , καθώς ο λαγός επιστρέφει στην "κοιμισιά" του ("γιατάκι").
    Αυτή η επιστροφή του από την νυχτερινή βοσκή, γίνεται πριν την αυγή και ακολουθεί μια δαιδαλώδη διαδρομή στην γνώριμή του περιοχή, που τον φέρνει στην τοποθεσία που έχει διαλέξει να παραμείνει μισοκοιμισμένος (λαγοκοιμάται!) για την διάρκεια της ημέρας. Τα "γιατάκια" του είναι πολλά στην περιοχή ...δικαιοδοσίας του, και διαφέρουν στην κατασκευή και τοποθεσία, ώστε να διαλέγει το κατάλληλο για τις καιρικές συνθήκες της ημέρας. Είναι μικρές λακούβες στο χώμα στην ρίζα μικρών θάμνων , κάτω από μεγάλες πέτρες για τις βροχερές μέρες, ακόμη και σε τρύπες στο έδαφος. Ειδικά στα νησιά, όταν κυνηγηθεί επί μακρόν από τα σκυλιά μακριά από τον κυνηγό, έχει σαν τελευταία λύση αυτές τις τρύπες στο έδαφος ή βαθειά κάτω από μεγάλες πέτρες, όπου θα παραμείνει για σχεδόν το υπόλοιπο της ημέρας, και γι' αυτό τον λόγο που γνωρίζουν καλά οι νησιώτες λαγοκυνηγοί, μαθαίνουν τα λαγόσκυλά τους να ψάχνουν πάντα κοντά τους, ώστε να τον τουφεκίσουν στο ξεφώλιασμα ή στα πρώτα μέτρα.
    Στην πρωϊνή διαδρομή του ο λαγός, βάζει όλες τις τεχνικές που έχει διδαχθεί τους αιώνες που τον καταδιώκουν σχεδόν όλα τα αρπακτικά. Λίγο πριν το "γιατάκι" ακολουθεί μια διαδρομή μπρος-πίσω ..στο ίδιο μονοπάτι (τα "ψέματα") ώστε τα ίχνη του να επικαλύπτονται για να μπερδέψει τους διώκτες του, και τελικά με ένα μεγάλο πήδημα ,χώνεται στο γιατάκι , ώστε να μην αφήσει ίχνος γύρω και κοντά στο μέρος που θα περάσει την ημέρα του.
    Τα έμπειρα σκυλιά μόνο είναι ικανά να "ξεδιαλύνουν" όλο αυτό το κουβάρι των ιχνών και μάλιστα αφήνουν και διαφορετικό χαρακτηριστικό γαύγισμα όλη την ώρα που προσπαθούν να ξεχωρίσουν το νεώτερο ίχνος από το παλαιώτερο (πήγαινε-έλα!) . Πολλές φορές οι λαγοί , κυρίως οι έμπειροι, σε αυτή την φάση ακούγοντας τα σκυλιά , διαλέγουν την ..σιωπηλή απομάκρυνση απο το επικίνδυνο μέρος, χωρίς να γίνουν αντιληπτοί ! Τελικά τα σκυλιά όταν τον βρούν, ορμούν με ένα ουρλιαχτό στο γιατάκι του και αρχίζει η καταδίωξη.
    O Λαγός , αφού πεταχτεί μ'ένα μεγάλο σάλτο από το γιατάκι, στα πρώτα μέτρα δεν αναπτύσει μεγάλη ταχύτητα, (η τουφεκιά εδώ είναι ...τραγικά εύκολη υπόθεση, και γι'αυτό πολλοί υποστηρίζουν ότι το να πάρεις λαγό στο ξεφώλιασμα , είναι αντιαθλητικό!!), ακολουθεί ένα σύντομο ζιγκ-ζαγκ ,σαν να προσπαθεί να κατανοήσει την ικανότητα των διωκτών του ,συνήθως τρέχει για λίγο στον κατήφορο και ξαφνικά με ένα απότομο γύρισμα στρέφεται προς την ανηφορική πλαγιά που ευνοεί το τρέξιμό του, λόγω των ασυνήθιστα μεγάλων πίσω ποδιών, και αναπτύσει όλη την ταχύτητα που του επιτρέπει το έδαφος, αφήνοντας πολλά μέτρα πίσω του τα σκυλιά που ουρλιάζουν! Είναι αυτή η ξεχωριστή ώρα για τους λαγοκυνηγούς που ξέρουν και ξεχωρίζουν από τα γαυγίσματα των σκυλιών , ..σε ποιά φάση είναι η καταδίωξη του φυγά! Είναι μια μουσική στα αυτιά αυτά τα γαυγίσματα των σκυλιών με τον διαφορετικό τόνο στην ησυχία του βουνού και δίνει αυτό το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό στο λαγοκυνήγι !
    O Λαγός στην φυγή του ακολουθεί πάντα τα γνωστά του μονοπάτια και πάντα στα όρια της περιοχής του. Ποτέ δεν απομακρύνεται έξω απο αυτά τα όρια, και γι'αυτό τον λόγο ,αν τα σκυλιά αντέξουν και μπορέσουν να ακολουθήσουν για πολή ώρα τα ίχνη του, αργά ή γρήγορα θα ξαναπεράσει από τα ίδια μέρη! Οι κυνηγοί γνωρίζοντας τα μονοπάτια του, στήνονται εκεί και περιμένουν να ξαναφανεί. Πρέπει να παραμένουν ακίνητοι και κυρίως αμίλητοι (ο λαγός ακούει πολύ καλά) και όπως ο φυγάς έχει το νου του περισσότερο στα γαυγίσματα των σκυλιών, συμβαίνει πολλές φορές να πέσει κυριολεκτικά πάνω τους!
     Τα σκάγια είναι Νο συνήθως 3- 4-5 και το άνοιγμα της κάννης ( *-**-***).
    Πολλά σκυλιά φέρμας, ιδίως αν είναι μαθημένα στα αγριοκούνελα, τον φερμάρουν εντυπωσιακά από μακριά στο γιατάκι του.